Informacje regionalne o Namibii

Gdy pradawne piaski Pustyni Namib przesuwają gwiżdżące wiatry, krajobraz faluje i zmienia się. Stada antylop wzbijają tumany kurzu, przemierzając północne równiny w poszukiwaniu pastwisk i wody. Słonie wędrują suchymi korytami rzek na zachodzie, a upiorne wybrzeża spowija mgła.

Oto Namibia — niezwykle piękna kraina, różnorodna pod każdym względem. Bogate, ziemiste barwy łączą się z tradycjami i obyczajami jej rdzennych mieszkańców, a rozgwieżdżone diamentowym blaskiem nocne niebo zdaje się spełniać marzenia. Buszmeni nazywali ten kraj „Krainą stworzoną przez Boga w gniewie”, ale wkrótce odkryjesz, że to raczej Kraina stworzona przez Boga dla samego siebie. Odkryj siebie na nowo pośród pradawnych ziem, gdy wiatry niosą pieśń Afryki.

Choć kraj nie jest tak rozwinięty jak niektóre z jego afrykańskich sąsiadów, Namibia to prawdziwy skarb dla tych, którzy szukają dzikiej przyrody. Namibia jest dużym i słabo zaludnionym krajem na południowo-zachodnim wybrzeżu Afryki, który od uzyskania niepodległości 21 marca 1990 roku cieszy się ponad dekadą stabilizacji.

Namibia oferuje niezwykłą różnorodność krajobrazów, kultur, dzikiej przyrody i aktywności, wszystko w jednym kraju. Choć Namibia jest mniej więcej wielkości Wielkiej Brytanii, pozostaje słabo zaludniona. Szacunkowa łączna liczba ludności wynosi 2,2 miliona, co daje około 2,43 osoby na km². Można to przypisać temu, że duże obszary kraju obejmuje najstarsza pustynia świata — Namib — a także jego północne krańce, gdzie znajdują się jedne z najbardziej niegościnnych terenów na planecie. Suche koryta rzek, bogate geologicznie wzgórza i zachwycające widoki tworzą niezwykły krajobraz. Na północnym wschodzie ziemia obfituje w wodę. Kręte systemy rzeczne i bujne mokradła są domem dla prawdziwego skarbca gatunków dzikich zwierząt i roślin. Piękno Namibii bywa nie do opisania i pobudza wyobraźnię, przywołując czasy sprzed wieków, gdy człowiek żył w jedności z naturą. Do innych skarbów należą upiornie piękne bezkresne obszary Wybrzeża Szkieletów słynącego z wraków statków niczym z trofeów, Park Narodowy Etoszy z bogactwem dzikiej przyrody, w tym słoniami i nosorożcami czarnymi, porywające barwy Pustyni Namib, mieniącej się odcieniami czerwieni i złota, głębokie rozpadliny bogatego geologicznie Kanionu Rzeki Fish oraz rozległe piękno regionów Caprivi. Urzekająca atmosfera Namibii nie zna granic. Kraj oferuje atrakcje dla każdego: od skoków spadochronowych podnoszących poziom adrenaliny, przez szlaki piesze prowadzące ku bezkresnym horyzontom, po rejs łodzią z szampanem po falującym Oceanie Atlantyckim.

Powierzchnia                           824 292 km² (318 261 mil kw.).

Ludność                                 2,2 miliona (szacunki ONZ z 2010 r.). 

Gęstość zaludnienia                    2,43 osoby na km². Stolica: Windhuk. 

Dane gospodarcze — PKB:          7,5 mld USD (2008 r.).
Główne towary eksportowe:                            surowce mineralne, wołowina, bydło i ryby.
Główne towary importowe:                            artykuły spożywcze, materiały budowlane i wyroby przemysłowe.
Główni partnerzy handlowi:              Republika Południowej Afryki, Wielka Brytania, Hiszpania, Japonia i USA

Od uzyskania niepodległości w 1990 roku gospodarka Namibii ogromnie się rozwinęła, głównie dzięki górnictwu, turystyce, rolnictwu i rybołówstwu. Turystyka jest najszybciej rozwijającym się sektorem i zatrudnia dużą część namibijskiej siły roboczej. Bogactwo zasobów naturalnych Namibii jest imponujące i rozległe, a wspomnienia z tej krainy pozostają na całe życie. Sytuacja polityczna jest dość stabilna, co dodatkowo zwiększa atrakcyjność kraju. Ze względu na silne zaangażowanie w ochronę przyrody i jej zasobów naturalnych duże obszary kraju objęte są koncesjami zarządzanymi przez społeczności lokalne, które uczestniczą w zrównoważonych przedsięwzięciach turystycznych. Namibia ustanowiła również wolną strefę handlową w porcie morskim Walvis Bay, słynącym z tego, że jest najlepszym głębokowodnym portem na całym afrykańskim wybrzeżu. Eksportuje się stąd głównie surowce, takie jak wołowina, minerały, diamenty i uran. 

Wydobywane minerały obejmują srebro, miedź, ołów, cynk, wolfram, uran, magnez, kadm, arsen, piryt, złoto, minerały litu i kamienie dekoracyjne. Namibia jest czwartym co do wielkości dostawcą uranu, a kopalnia Rössing, położona tuż za Swakopmund, jest największą kopalnią odkrywkową w kraju. Wydobywa się również kamienie półszlachetne, takie jak agat, ametyst, turmalin, kwarc różowy, akwamaryn, granat, chryzokola, chalcedon i dioptaz. Namibia zyskała światową sławę, gdy w 1908 roku odkryto tam diamenty. Od tego czasu kraj stał się źródłem najwyższej jakości naturalnych diamentów jubilerskich, które przynoszą największe dochody z wymiany walut. Mimo że Namibia jest średniej wielkości producentem tych diamentów, osiąga najwyższą na świecie średnią wartość karatową. Korporacja Diamentowa Namdeb prowadzi wydobycie na lądzie i morzu oraz zakłady przeróbcze, a także posiada kopalnie satelickie w Elizabeth Bay i Auchas na południu kraju. Rozwój ten doprowadził do budowy jednej z największych na świecie instalacji odsalania wody. Położona na wybrzeżu, tuż na północ od Swakopmund,  będzie dostarczać świeżą wodę, by zaspokoić zwiększone zapotrzebowanie wywołane przez liczne kopalnie uranu w głębi lądu.

Namibia jest jednym z nielicznych krajów świata, które uwzględniają ochronę przyrody w swojej konstytucji, a rybołówstwo nie stanowi wyjątku. Dzięki zimnemu Prądowi Benguelskiemu, który przynosi obfitość planktonu i alg, namibijskie wybrzeże należy do najbogatszych łowisk na świecie. Do gatunków poławianych komercyjnie należą między innymi morszczuk, kingklip, żabnica, sardynka, sardela, tuńczyk i snoek. Obficie występują również langusty, małże i ostrygi. Z tego powodu Namibia stosuje rygorystyczne zasady i przepisy dotyczące limitów połowowych. Połowy z brzegu, nawet rekreacyjne, są ściśle monitorowane, aby zapewnić racjonalne wykorzystanie obfitych zasobów. W ostatnich latach akwakultura stała się dodatkowym źródłem produktów rybnych, choć nadal prowadzi się ją na dość niewielką skalę.

Rolnictwo odgrywa bardzo ważną rolę w gospodarce Namibii, a większość ludności wiejskiej zajmuje się rolnictwem na własne potrzeby. Namibia eksportuje jedną z najlepszych wołowin i dziczyzn, a przepisy dotyczące stosowania sztucznych hormonów i dodatków są bardzo rygorystyczne. Rocznie eksportuje się około 32 000 ton wołowiny, z czego duża część trafia do krajów europejskich. Do głównych upraw należą mahangu (proso perłowe), pszenica, kukurydza, fasola, bawełna i orzeszki ziemne. Namibia eksportuje również na mniejszą skalę daktyle, winogrona i lucernę. Uprawia się i eksportuje także dzikie rośliny, takie jak hoodia i hakorośl rozesłana, ze względu na ich właściwości lecznicze wykorzystywane w branży zdrowotnej i kosmetycznej.

Choć Namibia importuje dużą część potrzebnej jej energii elektrycznej, ma szeroki wachlarz naturalnych źródeł energii, takich jak gaz ziemny, wiatr, słońce i biomasa. Elektrownia wodna Ruacana nad brzegiem rzeki Kunene wytwarza energię pod egidą NamPower; obecnie trwają prace nad nowymi możliwościami i projektami. W ostatnich latach pojawiły się również plany budowy elektrowni jądrowej. Choć nie podjęto jeszcze ostatecznej decyzji, pozostaje to jedną z możliwości przyszłego rozwoju. Pole gazowe Kudu rozciąga się tuż za Oranjemund, na dalekim południu Namibii. Odkryto je w 1973 roku, ale prace nad zagospodarowaniem tego obszaru rozpoczęto dopiero w 2003 roku.

Dla wielu Afryka zawsze była dzikim i nieokiełznanym kontynentem — pięknym, lecz niebezpiecznym. Republika Południowej Afryki, położona na samym południowym krańcu kontynentu, stała się ośrodkiem rozwoju, a kolonializm rozprzestrzenił się stamtąd w głąb lądu. Wielcy łowcy ruszali coraz głębiej na dzikie tereny w poszukiwaniu licznych stad, a osadnicy szukali utopii pośród rozległych ziem. Choć Portugalczycy byli pierwszymi Europejczykami, którzy w XV^. wieku postawili stopę na wybrzeżach Namibii, to Niemcy jako pierwsi zgłosili pretensje do pustyń i ciernistych sawann w 1884 roku. Powstawały i rozwijały się niewielkie osady, gdy odkrywano bogactwa tych ziem, jednak ostatecznym katalizatorem okazały się diamenty. W 1908 roku robotnik podniósł z pustynnego piasku niezwykły kamień, a jego nadzorca rozgłosił wieść, która zmieniła sposób, w jaki świat postrzegał tę pozornie pozbawioną wody krainę. Wkrótce potem, po wybuchu I wojny światowej, wojska południowoafrykańskie walczące po stronie brytyjskiej wkroczyły do Afryki Południowo-Zachodniej, aby uniemożliwić Niemcom dalsze umacnianie pozycji w Afryce. W 1919 roku terytorium ogłoszono mandatem powierzonym pod władzę Związku Południowej Afryki. Zmęczone obcymi rządami i uciskiem rdzenne narody podjęły walkę o niepodległość pod przewodnictwem Organizacji Ludu Afryki Południowo-Zachodniej (SWAPO). Wojna miała trwać jeszcze wiele lat. W 1971 roku społeczność międzynarodowa podjęła działania i nakazała Republice Południowej Afryki oddać kontrolę nad tym terytorium, lecz bez skutku. W końcu, pod naciskiem społeczności międzynarodowej i w obliczu trwającej wojny, Republika Południowej Afryki zgodziła się w 1988 roku na przyznanie Namibii samorządności. Pod czujnym okiem obserwatorów odbyły się demokratyczne wybory, a Sam Nujoma został wybrany pierwszym prezydentem Namibii. 21 marca 1990 roku Namibia została ogłoszona niepodległym państwem i zajęła miejsce wśród krajów świata. Od tamtej pory cieszy się względnym pokojem, a jej gospodarka nadal się rozwija i prosperuje. Mieszkańcy tej pięknej krainy są serdeczni i przyjaźni, a bezkresne przestrzenie kraju co roku przyciągają wielu turystów i gości.